Skip to content

Category: BLOG

Daily thoughts and dreams.

Who let the dogs out

In Zuid-Korea schijnt het fokken van honden nog steeds actief te zijn. De lieve, trouwe mensenvriend die wij hier in Nederland gewend zijn, over het algemeen dan, want tegenwoordig zijn er ook een aantal rassen die geclassificeerd worden als ‘gevaarlijk’, ziet in Korea het leven niet door een roze Westerse bril. De viervoeter heeft een zwaar leven en dient enkel, op de zogenaamde dogfarms dan, voor één reden: consumptie. Volgens de Koreaanse statistieken (2010) waren er 892.820 honden opgesloten, verspreid over meer dan 100.000 hondenboerderijen. Eigenlijk is het woord hondenboerderij veel te milde term gezien de omstandigheden waarin deze beesten leven. Kan ik hier een beter woord voor bedenken? Ik eet graag wat de pot schaft, maar deze keer denk ik dat ik liever pas, of toch niet?

Let op!
Bovenstaande foto komt van de website Pixabay, het is geen afbeelding van een ‘dogfarm’ hond. 

In diverse Aziatische landen wordt het consumeren van honden, overigens ook katten, als normaal gezien. Wij vinden deze dieren schattig en beschouwen het als, gezelschapsbeesten, aan de andere kant van de wereld worden er ontelbaar veel honden en katten gefokt en gegeten. Er zijn zelfs festivals hiervoor. De Dog Meat Festivals in China (Yulin) en Zuid-Korea (BokNal) bijvoorbeeld. En aangezien ik zelf in Korea ben geboren, wil ik mij graag beperken tot dit land. Voor dit artikel heb ik diverse websites bezocht, filmpjes, de documentaire ‘The Dog Meat Professionals’ bijvoorbeeld,  gezien van honden in de meest onaantrekkelijke kooien, het slaan van honden, het branden, en het uiteindelijke product Dog Meat Stew.

Hondenvlees: meer vitaminen en beter voor maag- en darmstelsel?

Naar zeggen is men begonnen met het eten van hond omdat ze arm waren. Er was simpelweg niet genoeg geld voor ander eten. Misschien is dit ook de reden dat veelal de oude generatie hondenvlees eet. Maar er wordt ook gepretendeerd dat hondenvlees goed is voor de mannelijke gezondheid – zouden zijn zwemmers een extra staart krijgen vraag ik me af – helpt tegen de hitte, bestrijdt ziektes en zou goed zijn voor een gebalanceerde chi. Daarnaast heeft de Noord-Koreaanse president – ok even uitwijken naar het Noorden – Kim Yong Un zijn volk aangespoord om juist hondenvlees te eten. Op het propagandakanaal van de DPRK wordt verwezen naar een oude, encyclopedische tekst waarin staat dat hondenvlees meer vitaminen heeft dan ander vlees en goed is voor maag en darmen. Daarnaast zou het martelen van de dieren de smaak stimuleren. Deze controversiële handelingen stuit menig mens tegen de borst, ook in Zuid-Korea. Maar vergis je niet, ook in het Zuiden vindt men dogfarms. Ook al zijn er speculaties dat het eten van hondenvlees langzaam afneemt, waarom wordt er dan aangekondigd dat restaurants in Pyeongchang – let op, niet te verwarren met de Noord-Koreaanse hoofdstad Pyongyang – hun Dog Meat Stew van het menu moeten halen? En dit in combinatie met het hosten van de Winterspelen in 2018, dat laat je toch afvragen hoe sterk die daling van hondenvleeseters werkelijk is. Gaat het dan om de reputatie van de stad of het land, of omdat men het niet eens is met de discutabele behandeling van de dieren?

Yulin vs. BokNal

Yulin vindt plaats in China, BokNal is een festival in Zuid-Korea en vindt plaats in de periode van 12 juli tot 12 augustus, op de drie heetste dagen in deze periode wordt er meer hondenvlees gegeten dan normaal. In Korea is men van mening dat hondenvlees het lichaam koelt, in China is men overtuigd dat hond het lichaam verwarmt. Er gaan in deze periode een groot aantal honden en in China ook katten in de doof/stoofpot. Het exacte aantal is lastig te geven, maar maakt dat nou werkelijk wat uit, het zijn er genoeg

Omdat in Korea honden enerzijds als vee worden gezien en anderzijds niet is de wet daar niet eensgezind over, met als gevolg dat hondenvleeshandel verboden is in Zuid-Korea. Vanwege dit verbod zijn er diverse kleine dogfarms gesloten, echter zijn de grotere nog steeds actief. Er zijn veel mensen die hun inkomsten uit hondenvleeshandel krijgen en sommige dogfarms bestaan al zo lang, dat sluiten geen optie is. Het zit in de familie, in het bloed, ik vraag me af wat dat bloed zo superieur maakt dat dat bloed wel mag stromen en dat van de hond niet.

Ik en mijn viervoetige vrienden

Ik heb niet zoveel met honden, ik zal het eerlijk toegeven. Toen vroeger die hond tegen mij aansprong, ontwikkelde ik een angst tegen de dieren. Van het kleinste kefhondje tot aan de grotere, ik vreesde de dieren, ook al had mijn oma een prachtig plakboek met de mooiste plaatjes van honden, in realiteit verafschuwde ik de dieren. Maar dat wil niet zeggen dat ik ze graag eet, of überhaupt eet. Eerlijk gezegd weet ik niet zeker of dat ene dubieuze stuk vlees hond was of niet. De locatie deed mij twijfelen, In mijn beeldvorming zag ik honden in kooien. Deze honden hadden een gele vacht en een krulstaart, een soort Koreaanse husky, oftewel de Koreaanse Jindohond. Een hond die wordt geprezen, maar als de puppies niet naar behoren zijn, worden ze vaak naar dogfarms gebracht, waar ze onder zeer slechte omstandigheden moeten overleven om vervolgens te sterven voor de consumptie van de veeleisende mens.

Natuurlijk valt er voor alle vleeshandel en productie iets te zeggen, in dit geval van de hond vanwege het contrasterende: we hebben immers geen koe op de bank in onze woonkamer liggen.

Tot slot

Of ik een betere naam kan bedenken voor Dogfarm, tot op heden nog niet. Wat ik me wel realiseer: ik kom de afspraak met mijzelf om minder vlees te eten niet na. Ik eet nog net zoveel vlees als voorheen…

Toch is in februari 2017 (Bron: The Guardian.com) een van de grootste dogfarms in Zuid-Korea gesloten, met het oog op de Olympische Spelen 2018. Tevens is op 17 mei 2017 besloten dierenrechtenorganisaties Humane Society International en Duo Duo Animal Welfare Project dat er een verbod op de verkoop hondenvlees in China gaat komen. Tijdens het Yulin festival is dit verbod van kracht en ontvangt men een flinke boete als men toch hondenvlees illegaal verkoopt. Helaas is het verbod enkel van toepassing op honden, katten mogen nog steeds verkocht en gegeten worden.

Miss Selfie: voor meSELF of stiekem toch nIE?

“Oh wacht even…” snel pak ik mijn telefoon en wil een foto maken van mijzelf en de persoon waar ik een paar minuten geleden nog naar keek, toen hij als een god achter zijn DJ booth stond. Ik mompel een snelle “Foto?” naar de persoon naast mij en schuif een beetje in zijn richting. Hij slaat een arm om mijn schouder en zet zijn beroemde gezicht op. Ik sta er een beetje verloren naast, mijn spotgoedkope zonnebril half scheef en lach als een boerin met kiespijn. Alleen ik zal mijn opgezwollen wang zien, uitgerekend vandaag moest die ontstoken tand opspelen.

Een Sunnery maken
Bovenstaand voorbeeld was eerder een ‘Sunnery’ maken dan een selfie. Op de foto schittert Sunnery James. Ondanks de serieuze blik blijft hij fotogeniek, ondanks zijn zonnebril – welk merk het is kan me eerlijk gezegd gestolen worden, maar vast een dure – ha, ik sta potverdorie met de man van Doutzen Kroes op de foto! Eigenlijk kijk ik wel een beetje chagrijnig, nee ik kijk pijnlijk. Mijn ontstoken hoektand: een wortelkanaalbehandeling sluit ik niet uit, maar voor vandaag wel.

De selfiecultuur is momenteel niet meer weg te denken. Waar we ook zijn, we maken een foto van onSELF en knallen die dan op Facebook of Instagram, want kijk eens hoe bijzonder dit is! En waarom eigenlijk, om de buitenwereld te laten zien hoe fantastisch ons leven is, hoe geweldig het is om samen uit te gaan, een concert bij te wonen of de liefde virtueel te verklaren aan je partner (in spé)? Enigszins hypocriet, want wees nou eerlijk, elk huisje heeft zijn spreekwoordelijk kruisje. Nou hoeven we dat niet direct op social media te verkondigen, daar is iedereen natuurlijk vrij in – we leven immers in een vrij land – maar soms lijkt het wel of het online beter gaat dan offline. Maar ja, daar een eerlijk antwoord over geven is natuurlijk best eng en moeilijk. Desalniettemin willen we in deze snelle maatschappij graag alles kunnen bijhouden, kunnen zijn en vooral een mooi plaatje vast willen leggen, want kijk eens, naast werknemer, moeder, vriendin, vrouw, dochter, tante – en vast nog veel meer – ben ik ook nog eens tof genoeg om, ondanks mijn wallen, slaapaanvallen in de trein en paniekaanvallen in grote menigte, leuke dingen te ondernemen. En dat zonder stress of burn-out.

Amsterdamse grachten selfie
Wanneer ik met mijn gezin Amsterdam bezoek, besluiten we een tochtje over de grachten te maken, want onze kleine prinses en haar poezelige voeten kan misschien niet de hele wandeling maken die wij voor ogen hebben. Dus, een boottocht is de ideale oplossing. Maar voordat we vertrekken, maak ik een foto. Eerst mijn haar goed doen: zit mijn scheiding goed en oh ja, heb ik niets tussen mijn tanden. Vervolgens moet ik moeite doen om met mijn korte arm – mijn organische selfiestick – de juiste afstand te vinden om ons alle drie op de foto te krijgen. Hoofd iets schuin omhoog, zo heb ik geen onderkin en klik, de foto is gemaakt. Wacht even controleren, nee die was niet goed, nog een keer. “Kom op jongens, nog eentje en dan doe ik mijn telefoon weg.” En klik, een tweede foto is gemaakt en een derde, vierde… Uiteindelijk zie ik tot mijn verbazing dat op alle vier de foto’s mijn wederhelft en dochter de meest idiote gezichten trekken en ik probeer mooi te zijn. Geen geslaagde poging dus, want de filters van Instagram zijn ontoereikend om die twee gekke gezichten te weg te filteren. Maar goed, we leven in het moment, dus laten we het posten, zodat we een herinnering hebben aan onze Amsterdamse grachten trip…

Picture ik voor meSELF of nIE #NoFilter
Ik ben bewuster gaan nadenken over die selfiecultuur. Waarom maak ik een foto, enkel om de buitenwereld te laten zien dat ik op een feestje ben? Steeds vaker kwam ik erachter dat ik meer een foto maakte voor de mensen die op mijn site, Facebook of Instagram kwamen. Dan zagen ze wat ik deed en dat was goed.

De laatste tijd heb ik meer, met voor mij bekende mensen, evenementen gedeeld, maar een foto bleef achterwege. Enerzijds vind ik dat jammer, want ik heb geen mooie herinnering. Maar anderzijds: ik heb inmiddels een mooi kastje in mijn hoofd, gevuld met de mooiste ingelijste foto’s en die zijn voor mijzelf, zonder frame, filter of wat dan ook, gewoon puur en voor mij veel waardevoller dan een geposeerde foto.

Blog battle #1: identificeer jij je met Disney figuren?

Is het raar om als volwassene te zeggen dat je Disney films kijkt? Wanneer je gezegend bent met één of meerdere kinderen, is het misschien makkelijker om te zeggen, dan wanneer je geen kinderen hebt. Of is het dan eerder toegestaan als je kids hebt, je kijkt immers met hen mee. 

Ursula en Assepoester 
In mijn jeugd keek ik Disney films, De kleine zeemeermin was mijn favoriet. Ariël met haar goddelijke stem waar ik stiekem jaloers op was. Mijn zang leken meer op die van Ursula. Ik kon de liedjes meezingen en kende de film uit mijn hoofd, maar wilde toch keer op keer de film zien. Later werd Assepoester mijn favoriet. Omdat Assepoester niet gekleed ging in mooie jurken, geen waarde hechtte aan materiële dingen, maar wel aan pure en oprechte liefde en vriendschap. Hoe anderen alles ervoor doen om het schoentje te passen, bleef zij opgesloten achter. De Disney versie is wat mooier gemaakt dan het origineel van Grimm. Ik maakte namelijk een zijstapje naar de Sprookjes van Grimm. Nu zijn denk ik al deze sprookjes in een ‘mooiere’ versie uitgebracht, want in de Grimm versie moet een van de stiefzussen haar grote teen eraf snijden om het schoentje te passen. Met dank aan haar trouwe vrienden, de duiven, wordt het verraad van de stiefzus onthuld. Wanneer beide stiefzussen het geluk, maar vooral de rijkdom van Assepoester willen delen, zijn daar weer de duiven die beide ogen – eerst de één, even later de ander, leed wordt namelijk niet gespaard – uitpikken. Misschien wilde ik vroeger ook wel ogen uitpikken van mensen die profiteerden van mij of van mijn naasten, hopelijk slechts figuurlijk.

Klein en dapper
Tegenwoordig heb ik er een nieuwe heldin bij, namelijk de kleine Vaiana. Klein, maar dapper en avontuurlijk, reist de oceaan af om eeuwenoude tradities voort te zetten. Ze is een beetje rebels, maar met haar enorme wilskracht bereikt ze wat ze wil bereiken, zolang je er maar voor vecht. Het is een lekkere, tropische film, de zon op je gezicht die jou laat stralen en het gevoel geeft alles aan te kunnen. De liedjes zijn zoals altijd aanstekelijk en blijven lang in je hoofd hangen, neuriënd in de rij bij de kassa, op de fiets en jawel, onder de douche. Daarnaast kun je in de film zien – en doortrekken in je eigen leven – dat je samen een hoop kan bereiken.

Transformatie 
Dus misschien kun je wel zeggen dat ik mij vroeger identificeerde met Ariël, de zeemeermin die zich thuis voelde in het water, maar snakte naar land, omdat ik een warm thuis belangrijk vond. Toen ik ouder werd vond ik Assepoester beter bij me passen, zij die zoekt naar ware, pure liefde. En toen ik die eindelijk gevonden had kwam Vaiana voorbij, die mij liet zien dat voor dapperheid en avontuur lengte geen belemmering hoeft te zijn, dat een beetje rebels zijn absoluut geen kwaad kan en dat je moet vechten voor hetgeen wat he wilt, want als je het dan eenmaal bereikt, dan is het gevoel wat je daarbij krijgt dubbel zo mooi!

Dus als volwassene Disney films kijken, is in mijn optiek heel normaal. Want zeg nou eerlijk, je hebt vast wel een moment van herkenning in een Disney film gehad. Een situatie die betrekking heeft op je leven, verleden of heden, maakt niet uit. We komen allemaal wel eens iets tegen. En wat is nou fijner om dat in een sprookje tegen te komen, of in een fijne Disney film? Stiekem huist er nog een stukje kind in een volwassen persoon en komt die even vrij tijdens het kijken van deze films.

In gesprek met IDFX: intermediair tussen kunstenaars en publiek

Foto gemaakt door Martijn Stadhouders, banner is gemaakt door Danny van der Laan.

Zoveel mogelijk mensen op een innovatieve manier kennis laten maken met onconventionele kunst, in de breedste zin van het begrip kunst. Een IDee wat jaren geleden werd geFiXd door de ideële stichting IDFX. In 1992 begon de stichting met het aanbieden van film, video en moderne digitale media om deze onder de aandacht te brengen van een groter publiek, met de overtuiging dat er over de hele wereld film-, video-, kunst en andere multimediaproducties gemaakt worden die een groter publiek verdienen. Juist deze ongepolijste diamanten krijgen de aandacht van IDFX, ze zien de noodzaak om deze experimentele (beeldende) kunsten aan een groter publiek te tonen, waarmee zij de vervlakking van het culturele aanbod tegen willen gaan. De stichting zet zich in voor diverse lokale en niet-lokale projecten. Daarnaast zijn zij zowel nationaal als internationaal actief.

Waar kennen we IDFX van
De activiteiten zoeken altijd een bepaald randje op, noem het op het randje van de algemene acceptatiegrens, op het randje van budget, culturele grens, of wat dan ook. De stichting zoekt naar het grijze gebied van kunst, film en geluid. Dat maakt IDFX kenmerkend. Lang was cultvideotheek Next Page actief in Breda, achttien jaar lang verhuurde de videotheek films die buiten het mainstream aanbod lagen. Een collectie van ruim tienduizend films waar enthousiaste bezoekers op afkwamen. Helaas liep het aantal bezoekers sterk terug en was IDFX genoodzaakt de poorten van Next Page in 2013 te sluiten. Gelukkig was dit slechts het einde van een hoofdstuk; het IDFX boek is nog lang niet uit. IDFX blijft zich richten op de overige, diverse projecten. Film in het Park bijvoorbeeld; zes vrijdagavonden in de periode juni/juli waar het Valkenbergpark verandert in een openluchtbioscoop. Waar IDFX bekend om staat, werd ook op deze avonden duidelijk: de films waren doorgaans niet te zien in de reguliere bioscoop, maar wel van hoge kwaliteit. Film in het Park is intussen verhuisd naar Film on the Beach. Daarnaast is IDFX actief met het jaarlijkse BUTFF (B-movies, Underground & Trash Film Festival). Een festival waarbij films centraal staan, daarnaast verzorgt de randprogrammering een melange van onder andere muziek, kunst, poëzie en performances. Lees verder…

Onbedoeld, onbewust gebrek aan geduld en empathie

 Micro-agressie is een term die uit de Verenigde Staten is overgewaaid en ook Nederland bereikt heeft. Maar wat is dit fenomeen nu precies en bestaat dit anno 2017 nog steeds, of stelt men zich aan? Niemand bedoelt het slecht of verkeerd, het zijn slechts onbedoelde/onbewuste beledigingen met angst om te kwetsen en sociale neutralisering als gevolg, toch?

Micro-agressie
Een andere term voor racisme? Nee, er is bij micro-agressie namelijk veelal geen exceptioneel idee van rangschikking tussen superieur en inferieur ras. Micro-agressie is een term die werd blootgelegd door een Amerikaanse psychiater en professor. Zij namen onbedoelde- en onbewuste beledigingen onder de loep en het effect hiervan: we kunnen stellen dat opmerkingen als deze niet direct racistisch zijn, maar wel kwetsend over kunnen komen. Niet iedereen is ervan gediend om opmerkingen zoals Wauw, je praat echt goed Nederlands of Waar kom je vandaan en dan bedoel waar je écht vandaan komt naar het hoofd geslingerd te krijgen, ongeacht huidskleur, status of wat voor een hokje dan ook.

Enkeltje Verenigde Staten – Nederland
Inmiddels is het begrip dus in Nederland gearriveerd en stapte op Schiphol airport uit, vond zijn weg door de straten van Nederland en bracht zich naar diverse uithoeken van het land. Toch is er nog steeds sprake van de stompzinnigheid van bepaalde, kortzichtige opmerkingen. Dit kan met intellect te maken hebben, etnische afkomst, sociale trede op de zogenaamde ladder, noem maar op. In werkelijkheid is het misschien eerder een imperfectie van empathisch vermogen, een gebrek aan – op dat moment – geduld, of is het te wijten aan beperkte zicht op diversiteit in cultuur. Ik heb geen idee en ben er ook niet over uit waar het aan ligt, ik denk dat we beter kunnen kijken naar hoe we samen kunnen leven in deze maatschappij.

Xenofobie
Een fobie voor vreemdelingen zou dus kunnen gelden voor elke vreemdeling, niet enkel de gekleurde man die naast je staat, of de persoon die er als een clochard uitziet en naar jouw idee naar jouw telefoon staat te lonken. Maar het is duidelijk dat bij bepaalde uitziende mensen een conclusie snel is gemaakt en een reactie – verbaal of non-verbaal – te snel gemaakt is, zonder hierover na te denken. U staat op de automatische piloot, u wilt vertrekken zonder passagiers. Dat zou zorgen voor een nutteloze vlucht, net zoals het een nutteloze opmerking zou zijn.

One love
Dus voor alle mensen die zich achtergesteld voelen, alle mannen die horen dat zij hun emoties niet mogen uiten, alle mensen die een dakloos bestaan leven, kinderen die last krijgen van misplaatste, net niet racistische opmerkingen, LGBT’s, de oudere generatie waar men soms respectloos mee omgaat, alle mensen die ik in mijn onwetendheid en beperkte research over het prachtige hoofd zie, de wereld wordt harder en harder! En daar heeft een ‘nieuwe’ term geen ruk mee te maken, het is de maatschappij die bepaald hoe mensen handelen in real life. Hoe je het ook noemen wilt, het wordt tijd dat we uit onze comfort zone komen, jongeren rise, laat zien wie je bent, jullie zijn de volgende generatie die verandering kan brengen. Laat je horen en GA STEMMEN op 15 maart! Laat zien dat het ook anders kan. Eén kans, één wereld, één liefde.

Dit blog is een huiswerkopdracht van de Schrijversacademie. De opdracht was om te schrijven in een andere stijl, van iemand die je goed vindt, of juist niet. Mijn vrije interpretatie: ga zoeken wat bij je past. Dit blog is gebaseerd op de schrijfstijl van Insayno.

Circle session #6 part II

Gister was het zover. Ook al is een circle session een laagdrempelige avond waarbij dingen fout mogen gaan, toch was er een zenuwachtige ik. 

Een stormachtige avond die al voor de eerste zenuwen zorgde. Zou ik op tijd komen, zou ik er überhaupt komen? Held op sokken in de auto, witte knokkeltjes aan het stuur… Gelukkig was ik ruim op tijd en vooral veilig op de locatie aankomen. Snel een appje naar het thuisfront dat ik heelhuids was gearriveerd. Voor deze avond had ik een nieuw stuk geschreven en keek uit naar de generale repetitie. Even wachten tot dat iedereen er is, glaasjes water tussendoor voor mijn steeds droger wordende keel. Poe, de laatste generale repetitie, wanneer was die eigenlijk? Jaren – en dan bedoel ik ook echt járen – geleden tijdens een optreden met het symphonieorkest in Nijmegen?

Ik wist dat ik moest rondkijken, rustiger en duidelijk praten. Ademhalen en niet teveel piekeren. Inmiddels zat ik dus gigantisch in mijn hoofd en was ik niet bezig met waar ik mee bezig moest zijn. Mijn stuk voorlezen – want ik las het meer voor, dan dat ik het voordroeg – met dichtgeknepen keel was best intens. Gelukkig kreeg ik positieve feedback en een hele goeie tip om het stuk af te sluiten. Nog snel even fluisteren of het zo oké was, nog een kleine wijziging en daar gaat ze!

“Als je zacht praat, probeer duidelijk te articuleren en te projecteren.”

Duidelijk articuleren is dus gelukt, zoals je op de foto kan zien. Het stuk voordragen is ook gelukt en veel beter dan tijdens de repetitie. Ondanks mijn knikkende knieën verliep het naar wens. Want ten eerste: zo’n stuk schrijven, is een overwinning geweest. Normaal blijven dergelijke teksten ronddwalen in mijn hoofd of plaatste ik het ergens anoniem. Want dat is lekker veilig. Net zo veilig dus als het in je hoofd laten zitten. Ten tweede, de voordracht. Maanden geleden zei ik nog tegen een vriendin “Nee joh, dat hoeft voor mij niet, ik vind het wel prima zo”, maar wat was dan prima? Goeie vraag… Terugkijkend op een hele mooie avond met fijne mensen ben ik vooral heel blij dat ik mee mag doen met een groep mensen die allemaal liefde ❤ voor schrijven hebben.

De open mic sloeg ik toch over, het geklop in mijn hoofd opende geen deur voor mij, maar wel een zware hoofdpijn, die op een bepaalde manier een heel voldaan gevoel gaf.

Foto’s: KRAGE Concept & Design©

Circle session #6

Donderdag 23 februari 2017, een bijzondere avond: Circle session #6! Samen met Poetry Circle 040 staan wij, Poetry Circle 013, in de Kennismakerij in Tilburg. Spannend, een podium voor woordkunst, laagdrempelig en waar je als schrijver/dichter kan experimenteren. Eigen werk voordragen was iets wat ik eng vond en nog steeds vind, maar sinds ik mee mag doen aan de PC013 workshops heb ik er meer zin in. Neemt niet weg dat spanning er nog steeds is, maar ik heb geleerd dat een stukje spanning ook gezond is. Helemaal niets voelen kan niet. Dus daar gaan we, op naar morgen. Naar een fijne, warme avond, terwijl het buiten stormt en de regen losbarst.

Foto: KRAGE Concept & Design©

Over rondingen, littekens en een te lange arm

Onlangs las ik een stukje over een foto – de cover – van Vogue. Een foto van zeven schoonheden, onder andere Ashley Graham, Kendall Jenner en Gigi Hadid. Mooie dames, één ervan is een plussize model en de ander heeft – in vergelijk met de anderen – een  onnatuurlijk lange arm… Daarnaast is Graham de enige in een zwart broekje en hangt haar arm naar beneden, volgens boze lezeressen lijkt ze zo slanker. Tja, een geval van slechte Photoshop, een beginnersfout door een professional, wie zal het zeggen?

Schoonheidsideaal
Eerlijk gezegd zou ik deze foto en al het commentaar nooit gezien of gelezen hebben, maar dankzij het fantastische bereik van Facebook kwam deze tekst in mijn timeline, wat mij terugbracht naar een schrijfopdracht van twee weken geleden. Het onderwerp? Schoonheidsideaal… Wie bepaalt de schoonheid van de mens? De populaire magazines, een castingbureau, de grote hoeveelheid lezers, of je overbuurvrouw? Soms doen we er alles aan om te voldoen aan het ideale, zo wilde George Michael enkel met zijn ‘goede’ kant van zijn gezicht gefotografeerd worden. Laatst zag ik in het bushokje bij ons op de hoek een foto van Gaspard Ulliel voor Chanel de Blue, hij was zo gemaakt of belicht dat zijn litteken nauwelijks zichtbaar is. Het litteken wat hem – voor mij dan hè – juist woest aantrekkelijk maakt.

Criteria voor perfectie
Littekens zijn voor mij tekens van leven, oneffenheden op je huid die fungeren als vlezige pleisters op herinneringen die je misschien weg wilt polijsten, maar niet weg te halen zijn. Het maakt je wie je bent. We kunnen niet streven naar de perfecte schoonheid, want wie maakt de regels, wanneer ben je een ideale beauty? Wat vind jij, durf je te zeggen wat je mooi vindt aan jezelf, of laat je je leiden door de grote massa? Perfectie bestaat niet, althans niet in mijn wereld. Perfectie schrikt mij juist af, niet vanwege de confrontatie, meer omdat ik jou niet meer als persoon zie, maar als iemand die gedreven wordt door media en cosmetische industrie. Ik wil jou graag zien, die verscholen persoon, achter die laag foundation. Iemand die zijn littekens laat zien, het liefst met een beetje trots.

Ik ga het magazine Vogue niet aanschaffen, niet vanwege de cover, maar simpelweg omdat ik het nooit lees of bekijk. Ook al ben ik niet altijd tevreden met mijn voorkomen, ik zit een stuk beter in mijn vel dan een aantal jaar geleden. En als ik voorbij dat bushokje rij, denk ik met weemoed terug aan young Hannibal Lecter. Dan wrijf ik over het plekje onder mijn kin; eens een gapende wond, nu een litteken.

To do or not to do: facing the cold

Who would have thought a cold shower would be healthy? We’re all used to these nice and comfortable warm showers. In the morning you wake up and take a shower. Rubbing your eyes and try to get ready for your day. You rinse your hair, one last minute of comforting warmth and then it’s done…

Facing the cold
When they say Iceman, I normally would think about a Marvell comic, never thought they meant the famous Wim Hof and his method WHF (Wim Hof Method): facing the cold. In a nutshell: WHM is a mix of exercises and breathing/meditation techniques. After doing these techniques, you can face the cold. You can sit in a bath filled with ice water, you can breathe properly and can sit for a while, sure, it that easy… Don’t underestimate the power of coldness, but most of all, don’t underestimate the power of you. Your inner strength; ‘inner fire’.

Thirty seconds of coldness
I heard about WHM, but to be honest, I didn’t used the breathing technique and exercises. My first meeting with a cold shower was kind of arranged. Each week I follow meditation lessons and each week we get an assignment to practice that the next week. And a few week ago, it was finish your shower… cold. The next morning, I thought let’s do this. In a split second I switched from nice and comforting warmth to ice cold. Breathing quickly, I felt terribly cold and literally screamed, while I jumped and almost slipped in the shower. Ha! That’s why there are breathing techniques! Imaginarily I slapped my head, I could have known this homework came with a deeper meaning. But within a few days, I felt more at ease. I tried to breathe the same way when I sit and meditate. From a few seconds in the first week to thirty seconds of cold water nowadays, together with husband and daughter. Although the little one is just a child, she sees the fun and to me that’s precious. She grows up with things are fun, instead of difficult or stupid. In my opinion a win-win situation.

Sure, but why…
Just a few facts:

– More energy
– Strengthen immune system
– Improve circulation and metabolism
– Reduce body aches
– Heal and tone skin
– Eliminate toxins
– Regulate automatic nervous system

After trying this for a few weeks I still end my shower with thirty seconds of cold water, it isn’t something that I could do in just a few days. It’s that internal voice that speaks to you: “Don’t do it, it’s too cold. I am your nice and warm friendly shower and I’ll keep you sleepy.” Coldness is something we aren’t used to, so it’s good to start slowly. To be honest, I just downloaded the WHM app and see if I can add more things next to meditation and a cold shower. I feel fresh and focused and I’m going to continue this experience.

This blog is written for Iloveyou500

Mandu’s: snelle Koreaanse snack die naar veel meer smaakt

Al een tijd zeur ik over het feit dat er geen Koreaans restaurant in mijn woonplaats is. Want het zou zo fijn zijn om mijn favoriete snacks te eten. Maar ja, ik kan blijven zeuren, ik kan er ook iets aan doen.

Wandelend van eettent naar eettent
Mijn eerste reis in Korea, ik denk dat ik nog nooit zoveel heb gegeten. Gelukkig was ik in goed gezelschap en werd er dagelijks meerdere keren gegeten. Ontbijt, lunch en diner kenden we niet. De dagen vulden zich met diverse activiteiten, maar altijd maakten we een wandeling tussen de vele eettentjes. En dan was er die ene tent – jawel, een plastic tent – waar we vaak te vinden waren. Als we het metrostation uitkwamen, rechtsaf. Dan was daar die rood met gele plastic tent waarin een vrouw de lekkerste mandu’s – deegzakjes gevuld met groente en eventueel vis of vlees – stond te maken. Waar we op dag één begonnen met een beschaafd bakje van zes mandu’s, eindigden we op drie keer twee bakjes mandu’s. En die lieve vrouw maar vouwen en stomen…

Vallende flessen sojasaus en doosjes sesam met een losse deksel
Elke woensdag kook ik uitgebreid. Omdat ik dan ’s middags meer tijd heb om met mijn dochter alles voor te bereiden, zodat ook zij leert om te proeven. Samen met haar door de toko struinen, enorme rijen met noedels, pepers en andere specerijen, kommen en lepels, noem maar op. Voor haar is het een chaos, voor mij is het de hemel op aarde. Met mijn kar volgeladen reken ik af bij de kassa, om vervolgens mijn keukenkast te vullen met lekkernijen zoals sesamzaad, vissaus, sojasaus, sesamolie en rijstazijn. Inmiddels puilt de kast uit en vervloek ik mijzelf wanneer de sesamzaad uit de kast valt – natuurlijk zat de deksel los en ligt alles op de grond – en ik nog net de fles sojasaus kan opvangen. Afijn, als alles weer gereed is, kan ik eindelijk beginnen.

Ingrediënten mandu
1 blok zachte tofu
2 lente-uitjes
2 bospeentjes
¼ Chinese kool
Een handje glasnoedels
1 eetlepel sojasaus (zoute!)
1 eetlepel sesamolie
2 eetlepels sesamzaad

Ingrediënten deeg
3 kopjes bloem
¼ kopje olie
1 kopje handwarm water
1 theelepel bakpoeder
1 theelepel zout

Of kies voor de snellere optie en neem een pak mandu vellen.

Doen
Knijp het vocht uit de tofu, leg het op een snijplak en plet het met de vlakke kant van je mes.
Snij de lente-ui in dunne ringen.
Snij de bospeen julienne, of rasp het fijn.
Blancheer de Chinese kool, laat het op keukenpapier uitlekken. Snij het hierna fijn.
Kook de glasnoedels volgens de bereidingswijze op de verpakking, spoel ze onder koud water af en snij ze fijn.
Zorg ervoor dat alles even klein is gesneden.
Voeg alles in een grote kom, doe de soja, sesamolie en sesamzaad erbij en roer alles goed door.Het deeg maak je door de ingrediënten bij elkaar te voegen en goed te kneden/mixen.
Rol daarna kleine stukjes deeg uit tot een rondje, gebruik hiervoor een groot drinkglas.

Pak vervolgens de vellen één voor één en doe er een eetlepel van de vulling op. De randjes maak je nat met een klein beetje water, zodat je ze goed aan elkaar kan plakken. Je kan er voor kiezen om er plooien in te maken, of niet. Stoom de mandu’s ongeveer tien minuten

Eet je mandu’s met een beetje lichte sojasaus als dip. Eet smakelijk!

 

© Kyki Vermaire.nl 2017 | Blog & Mind doodlings | Poetry Corner | #FarSkies | mail@kykivermaire.nl