Skip to content

KYKI VERMAIRE.NL Posts

Mandu’s: snelle Koreaanse snack die naar veel meer smaakt 

** Je kan nu mijn eerste foodblog lezen op de website van Smakelijke Verhalen **

Onderstaand de eerste alinea, wil je meer lezen, klik dan op lees verder dan kom je op de website van Smakelijke Verhalen. Lees smakelijk!

Al een tijd zeur ik over het feit dat er geen Koreaans restaurant in mijn woonplaats is. Want het zou zo fijn zijn om mijn favoriete snacks te eten. Maar ja, ik kan blijven zeuren, ik kan er ook iets aan doen.

Wandelend van eettent naar eettent
Mijn eerste reis in Korea, ik denk dat ik nog nooit zoveel heb gegeten. Gelukkig was ik in goed gezelschap en werd er dagelijks meerdere keren gegeten. Ontbijt, lunch en diner kenden we niet. De dagen vulden zich met diverse activiteiten, maar altijd maakten we een wandeling tussen de vele eettentjes. En dan was er die ene tent – jawel, een plastic tent – waar we vaak te vinden waren. Als we het metrostation uitkwamen, rechtsaf. Dan was daar die rood met gele plastic tent waarin een vrouw de lekkerste mandu’s – deegzakjes gevuld met groente en eventueel vis of vlees – stond te maken. Waar we op dag één begonnen met een beschaafd bakje van zes mandu’s, eindigden we op drie keer twee bakjes mandu’s. En die lieve vrouw maar vouwen en stomen…
Lees verder

Vrijheid en vertrouwen

De zee geeft mij
het gevoel van vrijheid
Om rustig water te zijn
of een woeste branding
De keuze is vrij

Voeten in het zand
geel en korrelig
Loop ik met jou
vergeten we zorgen
Samen, hand in hand

En als de wind dan
door onze haren gaat
Kijken wij elkaar aan
spreken stille woorden
Dat ik jou vertrouwen kan


Voor één keertje dan…

Stiekem toch een challenge in 2k17?
Opdracht bedacht door The Black Sheep Indie: schrijf een gedicht en gebruik de woorden zee, gevoel en geel.

Geen tijd

Tijd loopt
maar ik sta stil
Elke seconde kruipt
minuut die sluipt

Uren zit ik hier
wachten op jou

Als het om jou gaat
ken ik geen tijd

#FarSkies

I Love You 500

Je kan nu mijn eerste blog – mijn eerste blog in het Engels – lezen op de website van Iloveyou500. 

January, named after Janus. In the Roman Mythology, Janus is God of the beginning and ending, or opening and closing. Or in my opinion: the beginning of a new year, after the old one’ s closed. Maybe that’s the reason why we think about our intentions? Old year is gone, doors are closed and ready to be opened for something new. What’s waiting when I (re)open my doors? 

Lees het volledige artikel op http://www.iloveyou500.com/brand-new-year-knocks-zendoor-shall-i-open/

Fluffy hartjes

Fluffy hartjes voor iedereen die ik lief heb
dik, dun of klein
Voor hen in verre landen, of dichtbij
voor iedereen die er mag zijn

Fluffy hartjes vlieg, zweef
naar een mooi stukje mens
Laat liefde vallen over iemand
want hartjes kennen geen grens

Fluffy hartjes, mooie wolkjes
nu en voor de rest van ons leven
Symbolisch, metafoor of in daden
een beetje liefde kan men altijd geven

Fluffy hartjes, voor hem, haar en jou
en voor de speciale mensen van wie ik stiekem hou

Trotse pauw en haar personal escape room

Je kent het wel, de momenten waarop mensen je complimenteren. Vanwege iets moois, werk, of gewoon omdat die persoon jou leuk vindt. Vaak glimlach je en wuif je het compliment snel weg, zonder echt te luisteren. Confronterend, want je voelt je ongemakkelijk. 

Vrijdagochtend, eind van de (vorige) week, de ochtend die van mij is. Een beetje gehaast vertrek ik naar mijn ochtendritueel en voel ik me prettig. De les wordt nu door iemand anders verzorgd. Een goed initiatief, zo leer je mediteren bij verschillende mensen. Na de les staat er een vrouw tegenover me. Ze zegt dat ze het fijn zit om tegenover mij te zitten, dat ze daar rustig van wordt. Terwijl ik het gevoel heb dat er een orkaan door mijn lichaam raast, ervaart zij juist een rustig persoon. De dag erna complimenteert iemand me, het stuk wat hij had gelezen vond hij fijn. En voor mij was het fijn om deze reactie te horen. Beide keren een compliment in ontvangst nemen, wat mij een oprecht trots gevoel gaf. Best eng… 

Dit jaar is een jaar geweest van diverse ontwikkelingen, zowel zakelijk als persoonlijk. Waarin ik (nog steeds) leer om met complimenten om te gaan, de rust om me heen te zoeken en ruis laten ruizen. Inmiddels is duidelijk dat mijn lichaam niet uit snelle spiervezels bestaat, dus waarom zou ik dan sprinten? Een stukje rustiger lopen kan ook en geeft voor mij vaak een beter resultaat. 

Maar hé, het is niet altijd even makkelijk… Soms is de frustratie zichtbaar en wil ik – die trotse pauw – ontsnappen uit de ruimte waarin ze opgesloten zit: haar persoonlijke escape room. Heel toevallig – ahum – heb ik juist op dat moment al mijn aanwijzingen net iets te goed verstopt… 

Eerste editie Breekijzer, gezellig hard met kroonluchters en bier

Breekijzer is een nieuw event, geïnitieerd door Play It Again Boekingen. Een avond vol keiharde muziek waarbij bands enkel uit eigen repertoire spelen. Nu De Boulevard haar deuren sluit, moest er gezocht worden naar een andere locatie: de bovenzaal van De Avenue. Liefhebbers voor het hardere werk weten waar ze op zaterdag 10 december moeten zijn.

De zaal is sfeervol. Met een paarsachtige verlichting, kroonluchters en ornamenten op de muur oogt het niet echtmetal of rock ‘n’ roll. Maar komen we voor de entourage, of komen we voor de muziek? Gelukkig komen de meesten voor de muziek.

Het is rond een uur of negen als Soliton de bühne opstapt. De eerste band van de avond, op deze eerste editie. Er zijn nog niet veel aanhangers, maar gelukkig laat de band zich niet kleineren. Wederom bewijst Soliton dat ze waardevol zijn voor muzikaal Breda. Een band die staat, een zanger met een constante grunt, gitaristen staan zonder veel te bewegen op het podium. Maar dit is een band waarbij juist geen beweging nodig is. Explosiviteit en elke andere vorm van beweging vind je terug in hun muziek. Halverwege de set lijkt het werk wat harder en rauwer te worden. Agressie op de drums, zanger in zijn eigen wereldje en ietwat meer beweging op het podium. Een man of twintig kijkt en knikt af en toe, wanneer het ritme het toelaat, met het hoofd mee. Muzikaal gezien is Soliton technisch, misschien wel te technisch voor het publiek, maar “het zaaltje is wel vet” aldus zanger Chris. De tweede band die hun werk mag presenteren, is Tunnelvisie. Een speciaal optreden, want dit is de laatste keer dat ze in deze formatie spelen. Gitarist Vincent verlaat de band. Vanavond rockt hij nog één keer met zijn vrienden op het podium. Inmiddels hebben meer mensen de bovenzaal van De Avenue gevonden en heerst er een gezellige sfeer. Zoals we van Tunnelvisie gewend zijn, spelen ze vol enthousiasme. Het publiek volgt en beweegt mee op de catchy riffjes en solo’s. Tunnelvisie zorgt altijd voor een feestje en meezingend en -dansend publiek. Bourgondische gezelligheid waarbij biertjes tappen, van “onze flappen”, niet mag ontbreken.
De laatste band is Complaint. De bandleden zagen we al in het publiek staan, nu mogen zij het podium met hun muzikale breekijzer stukslaan. De band presenteert zichzelf als oi/hardcore. Deze stroming heeft in het verleden voor wat ophef gezorgd, maar Complaint heeft daar schijt aan. De zanger staat zo nu en dan voor het podium en laat fanatieke aanhangers meebrullen in de microfoon. Publiek is verdeeld, in de rookruimte zitten mensen, het merendeel blijft in de zaal. Moshen is toegestaan, de sfeer blijft er goed inzitten. Een beetje getrek, geduw, wijdarms meebrullen met de zanger, of met een pot bier in je hand hoofdknikken en toekijken. Complaint, niets meer en zeker niets minder, heeft power. Een positief agressieve afsluiter van de eerste editie Breekijzer.

Gillende wijven, drie flessen wijn en een rode appel

Je kent ze wel, van die ladies only uitjes. Een avondje uitdossen, vier keer verkleden, haren doen en make-up schilderen. Van die uitjes waar mannen moe van worden, daarom blijven ze thuis. Die avonden waarop de dames te hard praten, te overdreven lachen en teveel drinken.

Het klinkt een beetje à la Sex and the City, vier dames van ongeveer dezelfde leeftijd. In de stad, in een restaurant waar ze beginnen met eten en eindigen met drinken. Waarbij de voorkeur gaat naar een fijne Sauvignon Blanc in plaats van standaard huiswijn. Met elke fles wijn die geleegd wordt, lijkt het volume toe te nemen. Waarschijnlijk is normaal praten niet meer aan de orde vanwege die verrekte dubbele tong. Vroeger kwam dat pas véél later, net zoals die gigantische slaapaanval… 

Die wijven uitjes waar ik me soms wel eens aan kan storen, als ik zelf niet partij van dat uitje ben bijvoorbeeld. Maar wat heb ik het gemist om te gillen als reactie, wijn te drinken alsof het limonade is en op te staan met een dat-doe-ik-nooit-meer-gevoel. Ja, die minimaal-een-fles-de-vrouw-uitjes… die zijn eigenlijk heel erg waardevol en leuk. ❤️

“Let us be grateful to the people who make us happy; they are the charming gardeners who make our souls blossom.”

– Marcel Proust

Recap of blessings

Sinds twee weken reis ik op maandagavond naar Tilburg. Met een aantal andere mooie mensen mag ik deelnemen aan Poetry Circle 013. Samen met een coach schrijven we poëzie, vertellen we verhalen en maken we opdrachten. Het is inspirerend om met een groep te werken. Voor mij is het een mogelijkheid om werk te delen en te werken aan hetgeen waar ik beter in wil worden. Spannend is het wel… je kent het wel, van die knikkende knieën, een trillende bovenlip of dat vervelende trekje bij je oog.

Zaterdag, over twee weken, is mijn laatste studiedag. Dan is het jaar alweer voorbij. Aan het einde van de rit kan ik zeggen dat het me veel heeft gebracht. Plezier in schrijven, de diverse opdrachten die je laten denken over hoe je wilt schrijven. De opbouwende kritiek die ik ontving, de feedback van ervaren schrijvers en bloggers lieten mij kijken naar mijn eigen stijl. Ik hou van praten – lees schrijven – dus helaas is voor mij het cliché schrijven is schrappen van toepassing. De volgende opleiding gaat in 2017 van start, het schrappen krijgt een vervolg. Soms past alles precies in elkaar. Wanneer PC013 eindigt, dan is er ruimte voor andere dingen en kan ik mij samen met andere fanatiekelingen richten op het beste filmfestival van Breda.

Iets wat ik altijd wilde bereiken, is met anderen je passie delen, van elkaar leren. Als ik heel eerlijk ben, is poëzie één van mijn favoriete vormen van kunst. Ik tel mijn blessings – hopelijk meer dan dertien – de cirkel is rond.