Skip to content

KYKI VERMAIRE.NL Posts

Hotteok 호떡: Koreaans streetfood… en dat gewoon thuis.

Het is een populaire (streetfood) snack in Zuid-Korea: hotteok. Een kruising tussen een oliebol en een pannenkoek, gevuld met bruine suiker en nootjes. Voorheen in de winter gegeten vanwege het hoge suikergehalte, maar tegenwoordig verkrijgbaar in elk seizoen. En vanaf nu ook thuis te eten, lekker vanaf je luie bank, met een grote kop thee.

Plakkerig geduld, olie en een beetje handigheid
Het vergt wat geduld, het deeg moet even rijzen, maar daarna heb je een mooi deeg wat op oliebollendeeg lijkt, lekker plakkerig dus. Wat goed werkt, is je handen met een beetje zonnebloemolie insmeren, zodat je het deeg goed kan pakken, zonder dat het teveel blijft plakken.

Voor het deeg:

  • 3 kopjes bloem
  • 1,5 kopje lauwe melk
  • 1 theelepel gist
  • 1 theelepel suiker
  • 1 theelepel zout

Voor de vulling:

  • 1 kopje bruine suiker
  • 1 theelepel kaneel
  • 1 eetlepel fijngesneden ongezouten noten

Doe de suiker, gist en melk in een kleine kom en mix alles goed door elkaar totdat alles opgelost is. Laat dit mengel op een warme plek staan voor circa 10 minuten. De gist wordt geactiveerd, als het goed is zie je kleine bubbeltjes verschijnen.
Mix het zout samen met de bloem in een grote kom en voeg vervolgens het warme gistpapje toe. Kneed het voor ongeveer 10 minuten totdat je een elastisch deeg krijgt. Dek de kom af en laat het nog een keer rijzen. Ondertussen hak je ongezouten noten – bijvoorbeeld ongezouten cashewnoten – fijn en mix je dit met de bruine suiker en kaneel. Doe dit in een kleine kom zet het aan de kant.

Bakken maar!
Zet een koekenpan op middelhoog vuur en doe hier een ruime hoeveelheid olie in. De bodem moet helemaal bedenkt zijn. Wrijf een kleine hoeveelheid olie in je handen zodat je makkelijk een beetje deeg kan pakken, ongeveer een half handje vol. Hier maak je een mini pizza van en in het midden strooi je de suiker/notenmix. Begin met een kleine eetlepel, als dat te weinig is, kun je altijd meer toevoegen.
Leg het balletje voorzichtig in de pan en laat het 2/3 minuten bakken totdat het goudbruin is. Gebruik twee spatels om het om te draaien. Druk nu het balletje plat, zodat er een pannenkoekje ontstaat. Deze kant bak je ook weer 2 tot 3 minuten.
Haal de pannenkoekjes (er kunnen er ongeveer drie in een grote koekenpan) uit de pan en laat ze uitlekken op keukenpapier, maar eet ze wel warm.
Als vulling kun afwisselen met Nutella, kaas, custard of chocolate chips.

Eet smakelijk!

Gillende wijven, drie flessen wijn en een rode appel

Je kent ze wel, van die ladies only uitjes. Een avondje uitdossen, vier keer verkleden, haren doen en make-up schilderen. Van die uitjes waar mannen moe van worden, daarom blijven ze thuis. Die avonden waarop de dames te hard praten, te overdreven lachen en teveel drinken.

Het klinkt een beetje à la Sex and the City, vier dames van ongeveer dezelfde leeftijd. In de stad, in een restaurant waar ze beginnen met eten en eindigen met drinken. Waarbij de voorkeur gaat naar een fijne Sauvignon Blanc in plaats van standaard huiswijn. Met elke fles wijn die geleegd wordt, lijkt het volume toe te nemen. Waarschijnlijk is normaal praten niet meer aan de orde vanwege die verrekte dubbele tong. Vroeger kwam dat pas véél later, net zoals die gigantische slaapaanval… 

Die wijven uitjes waar ik me soms wel eens aan kan storen, als ik zelf niet partij van dat uitje ben bijvoorbeeld. Maar wat heb ik het gemist om te gillen als reactie, wijn te drinken alsof het limonade is en op te staan met een dat-doe-ik-nooit-meer-gevoel. Ja, die minimaal-een-fles-de-vrouw-uitjes… die zijn eigenlijk heel erg waardevol en leuk. ❤️

“Let us be grateful to the people who make us happy; they are the charming gardeners who make our souls blossom.”

– Marcel Proust

Recap of blessings

Sinds twee weken reis ik op maandagavond naar Tilburg. Met een aantal andere mooie mensen mag ik deelnemen aan Poetry Circle 013. Samen met een coach schrijven we poëzie, vertellen we verhalen en maken we opdrachten. Het is inspirerend om met een groep te werken. Voor mij is het een mogelijkheid om werk te delen en te werken aan hetgeen waar ik beter in wil worden. Spannend is het wel… je kent het wel, van die knikkende knieën, een trillende bovenlip of dat vervelende trekje bij je oog.

Zaterdag, over twee weken, is mijn laatste studiedag. Dan is het jaar alweer voorbij. Aan het einde van de rit kan ik zeggen dat het me veel heeft gebracht. Plezier in schrijven, de diverse opdrachten die je laten denken over hoe je wilt schrijven. De opbouwende kritiek die ik ontving, de feedback van ervaren schrijvers en bloggers lieten mij kijken naar mijn eigen stijl. Ik hou van praten – lees schrijven – dus helaas is voor mij het cliché schrijven is schrappen van toepassing. De volgende opleiding gaat in 2017 van start, het schrappen krijgt een vervolg. Soms past alles precies in elkaar. Wanneer PC013 eindigt, dan is er ruimte voor andere dingen en kan ik mij samen met andere fanatiekelingen richten op het beste filmfestival van Breda.

Iets wat ik altijd wilde bereiken, is met anderen je passie delen, van elkaar leren. Als ik heel eerlijk ben, is poëzie één van mijn favoriete vormen van kunst. Ik tel mijn blessings – hopelijk meer dan dertien – de cirkel is rond.

1.64 meter aan algehele malaise

Het is weer zover, de tijd van het jaar waarbij ik ziek ben, maar net niet ziek genoeg om de hele dag in mijn bed te blijven liggen. Of ik gun het mezelf niet… In elk geval irritant en vreet energie. Dat is dus ook duidelijk te merken in mijn schrijven. Helaas heb ik geen mooi blog op de planken liggen, dus dan maar iets uit mijn hoofd, wie weet wat er uit mijn vingers komt. 

Op zich was vorige week goed, vol met toffe dingen, mooie mensen, dus wat loop ik te klagen? Deze week had een bijzondere start met een nieuwe uitdaging en doe ik eindelijk weer eens mee aan een challenge. Normaliter wuif ik ze weg, maar ik wil mij niet meer laten verleiden door meningen van anderen, dus besloot ik om mee te doen. Elke dag een stukje schrijven in een besloten Facebookgroep. Dag #3 en ik merk dat ik nog niet helemaal dat euforische gevoel heb wat andere wel hebben. Ligt dat dan aan mij, ben ik een saai, of komt het nog, ben ik weer eens te snel en ongeduldig…

Mijn gemoedstoestand mag dus een boost krijgen om de komende dagen deze uitdaging, en de rest, vol te houden. Voor nu kruip ik terug onder mijn deken…

YOU day met koffie, taart en Netflix

Op het allerlaatste moment besloot ik om mijn verjaardag een beetje te vieren. Familie, koffie, taart, what else? Ik ben niet zo’n held met mijn verjaardag. Het liefst breng ik die dag door net zoals alle andere dagen, hangend, boek lezen of een Netflix serie kijken… 

Een vriend uit het hoge noorden vulde ‘mijn lijst’ weer met fijne series. Met gevolg dat ik weer vanouds op de bank zat, met een zwart beeldscherm en een rode N, voor de kenners een weet, voor de leek Netflix. Maar wanneer de serie was afgelopen, ontstond er ruimte voor iets anders. Maar om maar niet aan dingen te denken die me enigszins van de wijs zouden brengen, stak ik mijn kop in het Netflix zand en zocht ik weer iets anders. Gelukkig kwamen er – precies op het juiste moment – een aantal cadeautjes op mijn pad. Allereerst een hele goede week met leuke werk- en privé gerelateerde dingen. Daarnaast werd mijn deelname voor een half jaar workshops volgen bevestigd, zo werd de herfstlucht een beetje minder grijs.

Ik hou niet van de term verjaardag, ik hou wel van cadeautjes. Dus ik was het helemaal eens met vriendin S, toen ze zondagochtend een kaartje in mijn brievenbus deed met “Happy YOU day”.  

Vind mij

Vind mij
Zoek naar me in de wildernis
woeste boomstronken
kunnen jou niet weerhouden
Kuilen laten jou niet knielen

Jij bent de enige die kan blijven staan
terwijl de rest door het kleinste zuchtje wind
wegvliegen
Jij bent die persoon die recht kan blijven lopen
terwijl het pad alles is, behalve recht

Neem de moeite en wandel
alleen zo kun je me vinden

Zij die is verscholen
diepgeworteld ergens in het bos
Ze wacht op je
Ook al laat zij geen spoor achter
ze weet dat jij, enkel jij haar weg kent

Zij die geduldig is, is niet meer bang

Over brave jongetjes, badass voetballers en theekopjes

Op het schoolplein, in de stad, in de file, of in de kroeg, overal om ons heen zijn mensen. En waar mensen zijn, zijn roddels, (voor)oordelen. Het schaamteloos wijzen met de vinger. Maar waarom eigenlijk? Omdat we herkenning zien? Of omdat we stiekem willen zeggen wat we denken, zonder de gevolgen hiervan in te zien?

Onlangs las ik een stukje over de voetballer Messi. Tussen al het VS geweld door wilde ik ook eens wat anders lezen. In de intro van dit stuk wordt gesuggereerd dat Lionel Messi “de weg kwijt is, wat zijn look betreft.” Eerst was hij doodnormaal – lees waarschijnlijk saai en niks om over te klagen – nu een voetballer met badboy-look. In de daaropvolgende zin was het eerst een leuk ventje met wapperende haartjes en nu een hippe vogel met tatoeages en een baard. En het stukje ging daarna met name over de tatoeages op zijn linkerbeen, zijn onderbeen is bijna helemaal zwart, de handafdruk van zijn zoontje en zijn rugnummer staan er nog. Hij zal er misschien een reden voor hebben, misschien ook niet, maar ik vond het nogal flauw.  

Aan het einde van de week heb ik altijd een kleine twee uur waarin meditatie en dergelijke aan bod komen. Nu was de oefening om uit de zeven theekopjes de mooiste en de lelijkste te kiezen. Direct vond ik de gele lelijk, want geel doet in negatieve zin denken aan de kleur van mijn huid. De bruine was groot en log en deed mij denken aan ‘anders’ zijn en hoe mensen over je oordelen. De blauwe was mooi, fijn en lag goed in het gezelschap. 

Op de fiets bedacht ik mij dat ik allerlei situaties en herinneringen verbond aan die theekopjes. Wellicht had de beste man die de column schreef ook iets zwarts meegemaakt waaraan hij moest denken toen hij het onderbeen van Messi zag… 

Als ik adem
vullen mijn longen zich
met aandacht voor jou

Als ik lach
zijn het mijn ogen
ie naar jou stralen

Als ik kijk
zie ik jou

En jij
jij kijkt
langs mij
heen

Foodie #3: fill that bowl

Mijn marinade is mislukt, het stinkt naar knoflook. Correctie, ik stink naar knoflook. De keuken zit onder de Gochujang spetters waardoor het er nogal ‘horrific’ uitziet. Voor de leek, Gochujang is Koreaanse chilipasta. 
Goed, het was dus de bedoeling dat ik een soort stew zou maken van kimchi, noodles, kool, wortel, rice cakes en tofu. Dat alles in een vloeibaar, roodachtig goedje. Mijn neus groeide, er kwam spontaan een dikke pukkel op mijn kin. Gekleed in een zwart gewaad en heksenhoed op mijn hoofd, roerde ik in een grote, rode pan. Het pruttelde en het suist. Zwaaide ik drie keer met mijn vuist, zei ik abracadabra tadaa, (knoflook)teen erin met zwarte haar, voilà, mijn rode elixer was klaar.

Alle gekheid op een stokje, men neemt dus Gochujang, mixt het met sesamzaad, veel knoflook en bonenpasta. In de pan gaat kimchi, deze rode pasta en water. Laat het een beetje borrelen en kook ondertussen een ei, het liefst zo dat de dooier nog een beetje vloeibaar is. Snij de tofu in blokjes en voeg het toe aan de rode massa, samen met rice cakes. Uiteindelijk voeg je noodles toe en wanneer deze gaar zijn, vul je je kom rijkelijk met soep, rice cakes (check of deze gaar zijn. Hoe? Gewoon proeven!) en noodles. Vul je kom met julienne gesneden wortel, kool, kimchi, bosui en een gehalveerd ei. Sesamzaadjes erover heen en eet smakelijk. Zorg dat er extra kimchi en Gochujang op tafel staat. Altijd fijn om extra toe te voegen… Rawr!

Dus naast rollen en roeren, blijft deze huis-tuin-en keuken kok rustig doorpruttelen…