Skip to content

KYKI VERMAIRE.NL Posts

Circle session #6 part II

Gister was het zover. Ook al is een circle session een laagdrempelige avond waarbij dingen fout mogen gaan, toch was er een zenuwachtige ik. 

Een stormachtige avond die al voor de eerste zenuwen zorgde. Zou ik op tijd komen, zou ik er überhaupt komen? Held op sokken in de auto, witte knokkeltjes aan het stuur… Gelukkig was ik ruim op tijd en vooral veilig op de locatie aankomen. Snel een appje naar het thuisfront dat ik heelhuids was gearriveerd. Voor deze avond had ik een nieuw stuk geschreven en keek uit naar de generale repetitie. Even wachten totdat iedereen er is, glaasjes warer tussendoor voor mijn steeds droger wordende keel. Poe, de laatste generale repetitie, wanneer was die eigenlijk? Jaren – en dan bedoel ik ook echt járen – geleden tijdens een optreden met het symphonieorkest in Nijmegen? 

Ik wist dat ik moest rondkijken, rustiger en duidelijk praten. Ademhalen en niet teveel piekeren. Inmiddels zat ik dus gigantisch in mijn hoofd en was ik niet bezig met waar ik mee bezig moest zijn. Mijn stuk voorlezen – want ik las het meer voor, dan dat ik het voordroeg – met dichtgeknepen keel was best intens. Gelukkig kreeg ik positieve feedback en een hele goeie tip om het stuk af te sluiten. Nog snel even fluisteren of het zo oké was, nog een kleine wijziging en daar gaat ze! 

“Als je zacht praat, probeer duidelijk te articuleren en te projecteren.”

Duidelijk articuleren is dus gelukt, zoals je op de foto kan zien. Het stuk voordragen is ook gelukt en veel beter dan tijdens de repetitie. Ondanks mijn knikkende knieën verliep het naar wens. Want ten eerste: zo’n stuk schrijven, is een overwinning geweest. Normaal blijven dergelijke teksten ronddwalen in mijn hoofd of plaatste ik het ergens anoniem. Want dat is lekker veilig. Net zo veilig dus als het in je hoofd laten zitten. Ten tweede, de voordracht. Maanden geleden zei ik nog tegen een vriendin “Nee joh, dat hoeft voor mij niet, ik vind het wel prima zo”, maar wat was dan prima? Goeie vraag… Terugkijkend op een hele mooie avond met fijne mensen ben ik vooral heel blij dat ik mee mag doen met een groep mensen die allemaal liefde ❤ voor schrijven hebben. 

De open mic sloeg ik toch over, het geklop in mijn hoofd opende geen deur voor mij, maar wel een zware hoofdpijn, die op een bepaalde manier een heel voldaan gevoel gaf. 

Foto’s: KRAGE Concept & Design©

Circle session #6

Donderdag 23 februari 2017, een bijzondere avond: Circle session #6! Samen met Poetry Circle 040 staan wij, Poetry Circle 013, in de Kennismakerij in Tilburg. Spannend, een podium voor woordkunst, laagdrempelig en waar je als schrijver/dichter kan experimenteren. Eigen werk voordragen was iets wat ik eng vond en nog steeds vind, maar sinds ik mee mag doen aan de PC013 workshops heb ik er meer zin in. Neemt niet weg dat spanning er nog steeds is, maar ik heb geleerd dat een stukje spanning ook gezond is. Helemaal niets voelen kan niet. Dus daar gaan we, op naar morgen. Naar een fijne, warme avond, terwijl het buiten stormt en de regen losbarst. 

Foto: KRAGE Concept & Design©

Over rondingen, littekens en een te lange arm

Onlangs las ik een stukje over een foto – de cover – van Vogue. Een foto van zeven schoonheden, onder andere Ashley Graham, Kendall Jenner en Gigi Hadid. Mooie dames, één ervan is een plussize model en de ander heeft – in vergelijk met de anderen – een  onnatuurlijk lange arm… Daarnaast is Graham de enige in een zwart broekje en hangt haar arm naar beneden, volgens boze lezeressen lijkt ze zo slanker. Tja, een geval van slechte Photoshop, een beginnersfout door een professional, wie zal het zeggen?

Schoonheidsideaal
Eerlijk gezegd zou ik deze foto en al het commentaar nooit gezien of gelezen hebben, maar dankzij het fantastische bereik van Facebook kwam deze tekst in mijn timeline, wat mij terugbracht naar een schrijfopdracht van twee weken geleden. Het onderwerp? Schoonheidsideaal… Wie bepaalt de schoonheid van de mens? De populaire magazines, een castingbureau, de grote hoeveelheid lezers, of je overbuurvrouw? Soms doen we er alles aan om te voldoen aan het ideale, zo wilde George Michael enkel met zijn ‘goede’ kant van zijn gezicht gefotografeerd worden. Laatst zag ik in het bushokje bij ons op de hoek een foto van Gaspard Ulliel voor Chanel de Blue, hij was zo gemaakt of belicht dat zijn litteken nauwelijks zichtbaar is. Het litteken wat hem – voor mij dan hè – juist woest aantrekkelijk maakt.

Criteria voor perfectie
Littekens zijn voor mij tekens van leven, oneffenheden op je huid die fungeren als vlezige pleisters op herinneringen die je misschien weg wilt polijsten, maar niet weg te halen zijn. Het maakt je wie je bent. We kunnen niet streven naar de perfecte schoonheid, want wie maakt de regels, wanneer ben je een ideale beauty? Wat vind jij, durf je te zeggen wat je mooi vindt aan jezelf, of laat je je leiden door de grote massa? Perfectie bestaat niet, althans niet in mijn wereld. Perfectie schrikt mij juist af, niet vanwege de confrontatie, meer omdat ik jou niet meer als persoon zie, maar als iemand die gedreven wordt door media en cosmetische industrie. Ik wil jou graag zien, die verscholen persoon, achter die laag foundation. Iemand die zijn littekens laat zien, het liefst met een beetje trots.

Ik ga het magazine Vogue niet aanschaffen, niet vanwege de cover, maar simpelweg omdat ik het nooit lees of bekijk. Ook al ben ik niet altijd tevreden met mijn voorkomen, ik zit een stuk beter in mijn vel dan een aantal jaar geleden. En als ik voorbij dat bushokje rij, denk ik met weemoed terug aan young Hannibal Lecter. Dan wrijf ik over het plekje onder mijn kin; eens een gapende wond, nu een litteken.

Mandu’s: snelle Koreaanse snack die naar veel meer smaakt

Mijn eerste blog voor Smakelijke verhalen! Onderstaand de eerste alinea, wil je meer lezen, klik dan op lees verder dan kom je op de website van Smakelijke Verhalen. Lees smakelijk!

Al een tijd zeur ik over het feit dat er geen Koreaans restaurant in mijn woonplaats is. Want het zou zo fijn zijn om mijn favoriete snacks te eten. Maar ja, ik kan blijven zeuren, ik kan er ook iets aan doen.

Wandelend van eettent naar eettent
Mijn eerste reis in Korea, ik denk dat ik nog nooit zoveel heb gegeten. Gelukkig was ik in goed gezelschap en werd er dagelijks meerdere keren gegeten. Ontbijt, lunch en diner kenden we niet. De dagen vulden zich met diverse activiteiten, maar altijd maakten we een wandeling tussen de vele eettentjes. En dan was er die ene tent – jawel, een plastic tent – waar we vaak te vinden waren. Als we het metrostation uitkwamen, rechtsaf. Dan was daar die rood met gele plastic tent waarin een vrouw de lekkerste mandu’s – deegzakjes gevuld met groente en eventueel vis of vlees – stond te maken. Waar we op dag één begonnen met een beschaafd bakje van zes mandu’s, eindigden we op drie keer twee bakjes mandu’s. En die lieve vrouw maar vouwen en stomen…
Lees verder

I Love You 500

Je kan nu mijn eerste blog – mijn eerste blog in het Engels – lezen op de website van Iloveyou500. 

January, named after Janus. In the Roman Mythology, Janus is God of the beginning and ending, or opening and closing. Or in my opinion: the beginning of a new year, after the old one’ s closed. Maybe that’s the reason why we think about our intentions? Old year is gone, doors are closed and ready to be opened for something new. What’s waiting when I (re)open my doors? 

Lees het volledige artikel op http://www.iloveyou500.com/brand-new-year-knocks-zendoor-shall-i-open/